هنگامی که دور گرفت و چرخی زد،یکهو غم دنیا مثل قلوه سنگهایی در جیب هایم سنگینی کرد. بلند شد و همراهش اشک هایم هم سرازیر. در آن لحظات آخری،به هنگامی که برج ها به کوچکیِ سرب هایی ریز شده بودند، تنها تو بزرگترینِ صورتها را داشتی...حال دیگر یادم نیست، من یا تو؟ کداممان زودتر پریدیم؟

وقتی برای اولین بار گفتی می روی، ندانستم رفتن یعنی چه؟ و اصلا این رفتن را برگشتی هست یا نه...

هر روز بعدازظهر دم پنجره رو به باغ می ایستادم و تا زمانی که تکان تکان هایی برای برخاستن و در نهایت بیدار شدن بخوری نگاهت می کردم. آن روز تمام جراتم را در پاهایم جمع کردم و داخل اتاق زنانه شدم...پدرم بود که خنده کنان می گفت: مردونه جدا ، زنونه سوا. و اولین کسانی که همه جوره تاییدش می کردند،آن خاله خان باجی ها بودند که کسی را نداشتند که در آغوشش آرام گیرند...

کنارت دراز کشیدم و سر انگشتان لختت را نگاه کردم. به پوست سفیدی که وقتی به مچ میرسید گوشتالو میشد.از دور، مچ، کف دست و بند بند انگشتانت را نوازش کردم.چه عرقی کرده بودند.نمی دانم تل سبز رنگت را کی کش رفتم...

همان روزها بود که به تو قول دادم: ((منم میام)) اما من هیچ وقت نیامدم.لا اقل نه به آن زودی که قرار بود...

آن روزها بچه 12 ساله ای بودی که مثل آدم بزرگ ها حرف می زد.شیطان و بی قرار بود. کارهای خطرناک می کرد- ای کاش پسر می بودی تا آن قدر غمت را نمی خوردم- از آدمها راحت می گذشت و تند تند می گفت: احمق نشو! احمق نشو!

حالا اما هر کدام یک گوشه افتاده ایم و فکر می کنیم خوشبختیم،موفقیم. راستی چرا بیرون آمدیم؟می خواستیم بچه هایمان  مثل ما بزرگ نشوند؟ اما ما که هیچ کداممان ، هیچ وقت بچه دار نشدیم...

اولین بار بود که ازت می پرسیدم: بریم چیزی بخوریم؟ باورت میشود که در آن سن و سال که موهای شقیقه ام سفید شده بود، هنوز از پرسیدن این سوال خجالتم می آمد؟

وقتی تو گفتی اسپرسو، دختر پیشخدمت با لهجه ای اروپایی گفت: میدانید که بسیار تلخ است؟

و تو با همان تحکم لهجه ی امریکاییت در حینی که داشتی دختر را می خوردی، برایش روشن کردی که هم می دانی چیست، از چه درست شده و تاریخچه اش چیست...هنوز هم همان خروس جنگی بودی!

وقتی مظلومانه در حالی که تقریبا می لرزید از من سوال کرد چه می خورم، نگاهی به صورت گُر گرفته و برچسب روی سرافونش کردم که رویش نوشته بود : اِدیت. آرام و خونسرد گفتم : اِ مینرال واتر پلیز...